Het is al weer bijna 9 maanden geleden dat dit college van B&W aantrad.
De deelnemende partijen namen, op aandringen van de VVD, in het coalitieakkoord een passage op over de ‘nee-cultuur’. Die moest vervangen worden door een ‘ja-cultuur’.
Denkend dat de overheid vooral nadenkt wat een initiatief van een burger allemaal in de weg kan staan, moest het anders. Denk na hoe die burger met zijn vraag of initiatief wel geholpen kan worden. Tijd voor een tussenbalans.
Hebben we ons iets aan dit voornemen gelegen laten liggen ?
Ja !
Vele gevallen zijn (opnieuw) bekeken, zoekend naar een mogelijkheid de burger wel de ruimte te geven voor zijn initiatief of voor zijn oplossing. Soms niet direct op afroep, maar toch ; mensen met een nijpend parkeerprobleem, mensen met een wens tot aan- of verbouw, mensen met plannen om als nieuwe ondernemer te kunnen starten, hebben we kunnen helpen. Ook ondernemersinitiatieven en –ideeën hebben we maximaal mogelijke ruimte willen geven. Bijvoorbeeld in situaties waarin angst voor precedentwerking de redelijkheid en billijkheid in de weg stonden.
Hebben we de burger met zijn vraag of initiatief kunnen helpen ?
Helaas niet in alle gevallen !
In een aantal gevallen staan een aantal regels of wetten in de weg, of praktische bezwaren. (vrij naar Willem Elschot)
Zo lijken bestemmingsplannen nogal eens initiatieven in de weg te staan. Ze zijn echter niet gemaakt om dingen onmogelijk te maken. Wel scheppen ze duidelijkheid wat wel is toegestaan en wat niet. Daarin zit ook een beschermende werking voor de omgeving in besloten. Vanuit die andere bestuurlijke houding wordt met de regelmaat van de dag bekeken of desondanks door een aanpassing iets alsnog mogelijk kan worden. Dat vraagt dan om een afweging.
De ‘ja-cultuur’ heeft er nogal eens voor gezorgd dat we hierdoor scherp aan de wind zijn gaan zijlen. Een aantal voorbeelden zijn bekend, die (gelukkig) niet allemaal in de krant zijn gekomen, zoals de ketenverhuizing van een fitnesscentrum en een fysiotherapie.
Ook duiken steeds vaker situaties op waarop de simpelste aanpassingen in de woonomgeving op een dure en tijdrovende procedure stuiten. Allereerst ergerlijk en vaak onbegrijpelijk voor de burger, maar ook onnodig belastend voor het gemeentelijk apparaat. Voor zulke situaties wordt aan een meer eenvoudige oplossing gewerkt.
Zo’n cultuuromslag gaat met wat moeite en risico´s gepaard maar, uiteindelijk telt het resultaat!
Anton Kirkels
Reactie van Weert Lokaal. (geplaatst 22-01-2007)
