In Midden Limburg is iets bijzonders gebeurd. Het is lange tijd een regio geweest waar de steden en dorpen vooral met zichzelf bezig waren. Er werd hard gewerkt, doch weinig met elkaar. Veel bestuurlijke aandacht ging uit naar hoe zaken georganiseerd zouden kunnen worden. Veel praten en een oriëntatie op zichzelf. Er ging veel te weinig aandacht uit naar de realisatie van projecten en daar samen de schouders onder zetten.

 

Met heel veel interesse hebben we het proces gevolgd dat Riek Bakker in Midden Limburg heeft ingezet. Door haar onconventionele aanpak is er in Midden Limburg het gevoel ontstaan dat we aan de vooravond staan van een periode dat er gezamenlijk projecten worden opgepakt en ook uitgevoerd gaan worden. Riek Bakker noemt dat gebiedsontwikkeling en zij heeft dat in een regiovisie neergelegd dat aan de regio en aan de provincie is aangeboden.

 

Het etiket dat door Riek Bakker op de regiovisie is geplakt maakt ons niet uit. Wat ons wel uitmaakt is de politieke verantwoordelijkheid om vanuit dat voorwerk een constructief geluid te laten klinken. Deze regionale inspanning verdient namelijk krachtige ondersteuning, vooral omdat men dit nu met elkaar heeft gedaan en de handen ineenslaat. Natuurlijk heeft iedere politieke stroming zijn eigen voorkeuren en zijn eigen accenten. Zo dus ook van beide schrijvers van dit stuk. Maar alle politieke partijen zouden toch wel de noodzaak moeten voelen dat nu ook echt de handen uit de mouwen worden gestoken om de regio een stap verder te brengen. Daarbij heb je elkaar nodig. Niets doen is namelijk geen echte optie.

 

Juist dat signaal om niets te doen heeft PvdA’er dhr. Heijmans in Provinciale Staten afgegeven. Zijn bijdrage bestond er uit aan te geven wat er niet diende te gebeuren. Het bovenlokale belang wordt daarmee ontkend. Het oude gekissebis over Roermond versus Weert en Weert versus Roermond werd ook weer van stal gehaald. Kortom veel kritiek vanuit de PvdA-fractie, een negatieve grondhouding, maar geen enkele oplossing en geen enkele oriëntatie op de uitvoering. Ook klinkt in de kritiek van Heijmans het besef niet door dat een regionale samenwerking op een beperkt aantal topprioriteiten razend moeilijk, maar wel nodig is. De lokale bestuurders hebben dat dus wel gezien en kiezen voor een benadering die op oplossingen afkoerst en die gericht is op een perspectief en op samenwerking.

 

Natuurlijk zijn er ook kanttekeningen te plaatsen bij de visie die Riek Bakker heeft neergelegd. Zo wordt wel heel eenvoudig omgegaan met de lands- en provinciale grenzen. Er wordt doodeenvoudig gesteld dat dat onderwerp in deze visie nu even niet wordt behandeld. Dat onderdeel is dus te simpel weggezet. Vlaanderen, Noordrijn Westfalen en Noord Brabant bieden tal van kansen en vergen een passende samenwerking. Dat moet in die visie absoluut nog worden meegenomen.

 

Maar wat voor ons overblijft, is toch de keuze om vóór iets te kiezen in plaats van er tegen! Wij kiezen voor een aanpak waarbij projecten in de uitvoeringsfase worden gebracht. De N280 moet een sterkere verbinding worden tussen de A2 en de A73;de Maasplassen bieden kansen, net zoals de versterking van de zorgfunctie bij Proteion. Ook de kanaalzone in Weert moet versterkt worden; de bruggen bij Roermond moeten structureel verbeterd worden en last but not least: ook een alternatief tracé van de IJzeren Rijn en herontwikkeling van de spoorzone heeft alleen kans van slagen wanneer de krachten worden gebundeld.

 

Wij zijn politiek actief geworden omdat we een bijdrage willen leveren om dingen tot stand te brengen en te laten gebeuren. Zaken in beweging krijgen. Dynamiek levert welvaart op. Stilstand achteruitgang. De tijd is rijp voor dynamiek in Midden Limburg. Heel veel seinen staan nu op groen. Wat de statenfractie van de PvdA zelf kiest hebben wij niet in de hand. Maar kies voor de regio! Ontken niet dat Midden Limburg bestaat en veel mogelijkheden heeft. Maar die mogelijkheden moeten dan wel worden benut!

 

De keuze tussen het afwijzen van dit verhaal óf de keuze om Midden Limburg op de kaart te zetten is voor ons gemakkelijk. Politieke accenten mogen anders zijn, maar onze keuze als volksvertegenwoordiger leidt tot de keuze om de handen uit de mouwen te steken. Daar bovenop geldt dat wanneer er onduidelijkheid is over de koers van een regio het moeilijk is om geld uit Den Haag tekrijgen voor de realisatie van deze plannen. Een extra reden om voor het belang van heel Midden Limburg te kiezen!

Frans Weekers (VVD) en Jos Hessels (CDA)

Leden Tweede Kamer der Staten Generaal